Σταύρος Ζαφειρίου: Το χρονικό του πάντοτε τελευταίου θανάτου

 Και αυτό είναι το χρονικό του πάντοτε τελευταίου θανάτου.

 

Ο τελευταίος θάνατος είναι της Κόκκινης Ρόζας.

Ο τελευταίος θάνατος είναι του Τσε·

είναι εκείνων που θελήσαν τη ζωή πιο πάνω από το γήινό τους μπόι.

Ο τελευταίος θάνατος είναι του Βίκτορ Χάρα·

είναι της Σόφι Σόλ, του Νικόλα Σάκο, του Μπαρτολομέο Βαντσέτι,

της μαθήτριας Ηρώς Κωνσταντοπούλου στο Σκππευτήριο της

     Καισαριανής.

 

[...]

 

είναι του ανθρώπου που έψαλε στο Άουσβιτς τη φούγκα του τρόμου,

των ανθρώπων που χόρεψαν τη φούγκα του τρόμου στην άπλα

     τ' ουρανού.

Ο τελευταίος θάνατος είναι του άστεγου πάνω στο χαρτονένιο του

    στρώμα,

του κοριτσιού που έμεινε αόρατο μες στο σακατεμένο του φύλο·

είναι του αράπη που με τα μαύρα χέρια του χτίστηκε ο άσπρος κόσμος.

 

της Σύλβια Πλαθ, της Σάρα Κέιν, του Μαρκ Ρόθκο, του Κώστα Καρυωτάκη, του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, του Παβέζε, της Τσβετάγιεβα, 

 

του άπατρι πολυπάτριδος Πάουλ Τσέλαν στα λασπωμένα νερά του 

     Σηκουάνα».

Ο τελευταίος θάνατος είναι του Κώστα Γεωργάκη  στα σκαλοπάτια του

     Μεγάρου των Δόγηδων·

είναι του Παύλου Σιδηρόπουλου, του Αλέξη Τραϊανού, της Κατερίνας

     Γώγου·

του μπαγάσα των νεφών Νικόλα Άσιμου.  

 

του  Γεσένιν, της Βιρτζίνια Γουλφ, του Τσβάιχ, του Μόρρισον, του Πρίμο Λέβι, του Μπένγιαμιν, της Αν Σέξτον, του Βαν Γκογκ...

Ο Σταύρος Ζαφειρίου στην ποιητική συλλογή Το χρονικό του πάντοτε τελευταίου θανάτου (Νεφέλη, 2024) μιλά για τον χρόνο και τη μνήμη, για το τέλος και τον θάνατο, και πάλι για τη μνήμη, για το εφήμερο της ύπαρξης «που είναι η άλλη όψη της αθανασίας», μνημονεύει τους νεκρούς που έφυγαν για μια ιδέα, για έναν καημό, για ένα κάτι που έκαιγε τα σωθικά τους, ανακαλεί στίχους του Νίκου Γκάτσου που λες και γίνονται τα νήματα για να κεντήσει τους δικούς του.

 

 

j