Η φίλη μου η Νίκη δεν είναι πια εδώ, φίλη καρδιακή κι αγαπημένη! Ήταν ωραίος άνθρωπος η Νίκη, με πολιτισμό, με ανθρωπιά, με αγάπη, με ευγένεια, με ανιδιοτέλεια, με ήθος, με πλούτο συναισθημάτων, γνώσεων και ιδεών, μ' ένα χαμόγελο στα χείλη και με τον λόγο τον καλό για κάθε αναποδιά.
Δεν έχω δύναμη να γράψω άλλα για τη Νίκη απόψε, την πρώην διευθύντρια και για χρόνια πολλά ψυχή της Βιβλιοθήκης στη Σχολή Καλών Τεχνών, από τη βιβλιοθηκούλα στο Πολυτεχνείο της Πατησίων μέχρι το νέο κτίριο στην Πειραιώς για το οποίο έδωσε όλες τις δυνάμεις και αντοχές της. Τα έργα και τα λόγια της παρακαταθήκες για τους ανθρώπους στον χώρο των βιβλιοθηκών, αλλά και της τέχνης, που επίσης πολύ αγαπούσε και υποστήριζε. Έχω πολλά να γράψω για τη Νίκη, είχα ήδη κάνει αναφορά σε δύο παλαιότερες αναρτήσεις, θα συνεχίσω όσο μπορώ, έχουμε ανάγκη από τέτοιους ανθρώπους, έχουμε ανάγκη να τιμούμε τη μνήμη τους και να κοινοποιούμε ό,τι ήταν και έκαναν. Ως αρχή, παροτρύνω να διαβάσουμε τη συνέντευξη που της πήρε η Εύα Σεμερτζάκη για το περιοδικό Συνεργασία το 2010: https://lekythos.library.ucy.ac.cy/archive/item/164601#clp-br-164603.
Η Νίκη Ζαχιώτη πέταξε, μα θα μείνει στις καρδιές όλων που τη γνωρίσαμε και τη συναναστραφήκαμε. Είχε ψυχή, και πάντα τα τελευταία λόγια της στο τηλέφωνο ήταν μια κουβέντα του αγαπημένου της πατέρα όπως μου 'λεγε: «Ψυχή βαθιά»!
Δεν θα ξεχάσω κείνη τη βραδιά με φεγγαράδα στο χωριό σου Νίκη, το Ρώμεσι, που είχαμε ξαπλώσει χάμω στην αυλή όλοι, μικροί μεγάλοι, για να βλέπουμε το φεγγάρι κι εσύ μας έλεγες ιστορίες, και πάντα χαμογελούσες, ψιθύριζες κι ένα τραγούδι...
Ψυχή βαθιά Νίκη μου!
-------------------------------------------------------------------
Σημείωση: Οι φωτογραφίες είναι από τα Χανιά, τον Ιούνιο του 2018, ο μικρός είναι ο εγγονός μου, ο αγαπημένος της Αντώνης, επισκεφτήκαμε το Αρχαιολογικό Μουσείο και περπατήσαμε προς το λιμάνι. Νιώθω πως έτσι γελαστή και ξέγνοιαστη θέλω να τη θυμόμαστε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου